ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာ ေရာင္၀ါေနသို ့လင္းပါေစ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Posted on: Sunday, September 2, 2012

ငါ မရွိ ရွာ၍ လည္းေတြ႕မည္မဟုတ္ေပ


                                 ျပီးခဲ့ေသာ ကဗ်ာတြင္ မိမိ သည္  မိမိ ကိုမိမိ္ ျပန္ရွာၾကည့္ခဲ့သည္။
ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္တတ္ေသာ အက်င့္မ်ိဳးျဖင့္  အျမဲတမ္းလိုလို  စေနာက္ေပ်ာ္ရႊင္ေနထိုင္ခဲ့သူ
ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုလိုခ်စ္သူ ၏ စြန့္ပစ္ျခင္းကိုခံရေသာအခါ  မေပ်ာ္နိုင္ မရႊင္ နိုင္ျဖစ္ျပီး
စိတ္ေသာက ခံစားေနရျခင္းေၾကာင့္  ယခင္ က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္ခဲ့ေသာ
မိမိ ကို မိမိ ျပန္ရွာေဖြျခင္း သေဘာျဖင့္ ေရသားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အမွန္မွာ  မိမိ သည္ မရွိေသာ တရားသာျဖစ္သည္။ ပညတ္ သေဘာအရ သာရွိျပီး
ပရမတ္သေဘာအရ မရွိေသာသူျဖစ္သည္။ မရွိေသာသူကိုရွာေဖြျခင္းသည္ ရူးသြပ္ျခင္းသာျဖစ္သည္။
ဤသည္ကို မိမိ္ မသိသည္ မဟုတ္ပါ။သိသည္သာျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္....


            ရူးသြပ္ မိုက္မဲျခင္းကိုခံုမင္စြာ မိမိ္ ရူးသြပ္၏။ကိေလသာ`၌ ေပ်ာ္ေမြ ့ျခင္းသာျဖစ္၏။
အႏွီ ကိေလသာ သည္ ဆြဲေဆာင္မွ ူအလြန္ေကာင္း၏။ ထို ့ေၾကာင့္မိမိ သည္ႏွစ္သက္စြာ
ေပ်ာ္ပါးလို၏။ ထိုေပ်ာ္ပါးလိုေသာစိတ္ေၾကာင့္ အတားအဆီးမရွိေပ်ာ္ပါး၏။ သစၥာတရားကိုေတာ့
မိမိ အလြန္ႏွစ္သက္သည္ မွာမွန္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္  သစၥာတရားတြင္ တန္ခိုးရွိေသာေၾကာင့္
ျဖစ္၏။
 
                 ၎သစၥာတရားကို တည့္မွန္စြာသံုးစြဲတတ္ပါက အလြန္ အဖိုးထိုက္တန္ေသာ
ျပည္တန္ပတၱျမား ကဲ့သို ့ တန္ဖိုးရွိ၏။၎ တန္ဖိုး ကိုႏွိဳင္းယွဥ္ေဖၚျပလိုေသးသည္။
လူတို့သည္ ျပည္တန္ပတၱျမားႏွင့္အသက္ ဘယ္ဟာကိုေရြးမည္နည္း ဆိုေသာ္  အသက္ကိုသာ
ေရြးခ်ယ္ၾကေပလိမ့္မည္။အသက္ကို မည္သည့္အတြက္တန္ဖိုးထားသနည္း ဟူမူကား
ဘ၀ တစ္ခု ရရန္ခဲယဥ္းေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုၾက၏။ ထိုဆိုသည့္အတိုင္း ရရန္ခဲယဥ္းေသာ ဘ၀ ကို
မည္မွ်တန္ဖိုးထားသနည္း ။ျပန္လည္ေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ ဆိုရေလာက္ေအာင္လည္း
တန္ဖိုးထားၾကသည္ကိုမေတြ့ျပန္ပါ။ေသရမည္ဆိုေသာအခါမွသာ တန္ဖိုးအလြန္ထားၾကသည္မွာ
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ ့ေနရသည္။ေသျခင္းတရားက လြတ္ေအာင္ တကယ္ၾကိဳးစားၾက၏ေလာ။

           မေသခ်င္ဟုဆိုေသာ္လည္း မေသေအာင္ေတာ့ တကယ္ အားမထုတ္ၾကေပ။
အားထုတ္ေနၾကသည္မွာ ယခု ဘ၀မေသေအာင္သာျဖစ္ၾကသည္။မေသေသာဘ၀ရွိလို ့လား ဟု
ေမးခ်င္ပါသည္။ ဘ၀ ရတိုင္းခႏၶာရတိုင္းေသၾကသည္သာျဖစ္သည္။ ထိုေသေသာဘ၀ သည္
မေသခင္ကဘာရွိလို ့မေသခ်င္ၾကသလဲ ဟုေမးလွ်င္ ပိုင္ဆိုင္မွ ူကိုမည္သို ့ေျဖၾကမည္နည္း။
မေအးခ်မ္းေသာ ပူပင္ေသာကမ်ားသာရွိၾကေလသည္။ ထိုပူပင္ေသာကတို့ကိုတြယ္မက္၍
ဘ၀တြင္ေနေပ်ာ္ၾကေလသည္။ ေအးခ်မ္း၍ေနေပ်ာ္ေနၾကျခင္းမ်ိဳးလဲ မဟုတ္။
မည္မွ်ရူးသြပ္မိုက္မဲၾကသနည္း။

                                 မိမိ သည္ ရူးသြပ္မိုက္မဲျခင္းကိုႏွစ္ျခိဳက္စြာ တပ္မက္ခဲ့ျခင္းသာ
ျဖစ္သည္။ ထိုရူူးသြပ္မိုက္မဲျခင္းကို ဆက္လက္ရူးသြပ္မိုက္မဲလိုျခင္းသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။
မရွိေသာအရာတစ္ခုသည္ မရွိေသာအရာတစ္ခု ကို လိုခ်င္ျခင္းျဖစ္ေနသည္။

   အခ်စ္သည္  ခံစားမွ ူတြင္တည္မွီ၏။ထိုခံစားမွ ူသည္ မျမဲေသာသေဘာကိုေဆာင္၏။
ထိုမျမဲေသာသေဘာေဆာင္ေသာ ခံစားမွ ူသည္ ေ၀ဒနာမည္၏။ ထိုေ၀ဒနာ အေပၚ`၌
တပ္ႏွစ္သက္ျခင္းေၾကာင့္  လိုခ်င္ရခ်င္စိတ္တို့ ထၾကြလာ၏။ကိေလသာ၏ သေဘာပင္ျဖစ္သည္။
ကိေလသာသည္ ကိန္းသည့္သေဘာ ၊  ထ သည့္သေဘာ၊ လြန္ၾကဴးသည့္သေဘာတို ့
ေဆာင္ယူျမဲျဖစ္ေလရာ နိုင္ေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ရန္အလြန္ခက္ခဲ၏။မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္လွ်င္ လြန္ၾကဴးသည့္
သေဘာတို႕ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

   မိမိ တို့၏စိတ္သ႑ာန္ကို မည္သို့ဖမ္းဆုပ္ကိုင္နိုင္ပါမည္နည္း။သတိ အသိျဖင့္ထိန္းခ်ဳပ္ရန္သာ
ရွိသည္။ ဖမ္းဆုပ္နိုင္ရန္ေတာ့ မျဖစ္နိုင္ေခ်။စိတ္သည္  ကုေဋေပါင္းကိုးေထာင္ရွိသည္ဟု
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ေဟာၾကားထားေပသည္။မိမိ စိတ္ကိုပင္ မိမိ ဖမ္းဆုပ္ကိုင္နိုင္စြမ္း
မရွိပါ။သူတစ္ပါး၏ စိတ္ကိုဖမ္းကိုင္နိုင္ရန္မွာ ပို၍ မျဖစ္နိုင္ေသာအေၾကာင္းတရားတစ္ခုသာ
ျဖစ္သည္.။ထို အေၾကာင္းတရားရွိသည္မွန္ေသာ္လည္း သတိတရားျဖင္ေဆာက္တည္၍
တည္ျမဲျခင္းသေဘာကိုေဆာင္ယူၾကရ၏။

            မိမိ သည္  မိမိကို မိမိရွာေဖြခဲ့၏။သေဘာတရားအရသာျဖစ္နိုင္၏။ ဖမ္းကိုင္ဆုပ္ျပရန္မရွိေခ်။
မိမိ ေပ်ာက္ဆံုးေနျခင္းသည္လည္း သေဘာတရားအရေျပာျခင္းသာျဖစ္၏။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္
မျပနိုင္ေခ်။မိမိသည္ သူတစ္ပါးကိုခ်စ္၏။ျမတ္နိုူး၏။သေဘာတရားမွ်သာျဖစ္၏။လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ကား
လံုး၀ မျပနိုင္ေခ်။မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မျပနိုင္ျခင္းကိုထပ္မံတင္ျပရပါမူ။
ထိုအခ်စ္ျဖစ္ေပၚတည္မွီေသာ မိမိသည္မရွိေသာအရာသာျဖစ္၏။ မရွိေသာအရာတြင္ မရွိေသာ
အရာတစ္ခု ထပ္မံျဖစ္ေပၚျခင္းသေဘာသာျဖစ္၏။မရွိသည္ကိုမည္သူမွ် လက္ဆုပ္လက္ကိုင္မျပနိုင္ေပ။
မိမိသည္ ပညတ္သေဘာျဖင့္သာရပ္တည္ျခင္းျဖစ္၏။ ပရမတ္သေဘာျဖင့္ရပ္တည္ျခင္းမဟုတ္ေပ။
အမည္ခံသက္သက္သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာမရွိပါ။ အမွန္တကယ္ရွိေသာ
အရာမွာ ခႏၶာ ငါးပါးသာျဖစ္ပါသည္။ခႏၶာငါးပါးသည္ သေဘာတရားအစုမွ်သာျဖစ္၏။
အထည္ျဒပ္ မရွိေပ။ရုပ္ခႏၶာ တစ္ပါးသည္သာမာန္အသိျဖင့္ဆိုမူ ကိုယ္ခႏၶာကို ျပဆိုသည္ ဟု
ယူဆၾက၏။မဟုတ္ပါ။

    ရုပ္၏သေဘာမွာ ပူျခင္းေအးျခင္း။မာျခင္းေပ်ာ့ျခင္း။လွုပ္ရွားရုန္းကန္ျခင္း။ယိုစီးျခင္းသေဘာကိုသာ
ေဆာင္ယူသည္။ အထည္ျဒပ္ အေနျဖင့္ေဖၚျပရန္မရွိေပ။ထိုကဲ့သို ့သေဘာတရားမွ်သာျဖစ္ေသာ
ဤခႏၶာမွ ျဖစ္တည္သည့္ သေဘာတရားအစုတို့သည္ တည္ျမဲရန္မျဖစ္နိုင္ေခ်။မတည္ျမဲေသာ
သေဘာတရားအစုတို့မွ မွီတည္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

             ထို့ေၾကာင့္ မတည္ျမဲေသာခႏၶာကိုယ္မွ မရွိေသာအရာမ်ားကိုရွာေဖြရန္ မျဖစ္နိုင္ေသာေၾကာင့္
မိမိကိုမိမိ ရွာေဖြျခင္းသည္ ရူူးသြပ္မိုက္မဲျခင္းကို ေဆာင္ယူျခင္းသာျဖစ္ပါေတာ့သည္။

 ငါဆိုသည္မွာ  ယခင္ကလည္းမရွိေခ်။ယခုလည္းမရွိေခ်။ ထို့ေၾကာင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သို့ မွ်
ရွာေဖြ၍ ေတြ့နိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ေပ်ာ္ရြင္ေသာမိမိ ကိုရွာေတြ့ပါက လည္း ယခင္ကမိမိ မဟုတ္ေတာ့
ယခုမိမိသာျဖစ္ပါလိမ့္မည္ ။ယခင္ ကမိမိသည္ အတိတ္တြင္က်န္ေနရစ္မည္သာ။ ပညတ္သေဘာအရ
ဆိုရျခင္းျဖစ္သည္။ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ခံစားမွ ူသည္ ယခင္ ကေပ်ာ္ရြင္ျခင္းမဟုတ္ေပ။ ယခု ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသာ
ျဖစ္ပါသည္။ပစၥဳပၸန္ တြင္ စိတ္ကိုုျမင္သိျခင္းသည္သာ အမွန္ျဖစ္ေပမည္။

            မိမိသည္  ကိေလသာ၏ သေဘာတရားျဖင့္ရွာေဖြခဲ့ျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါေတာ့သည္။
အစစ္အမွန္မွာမူကား  မရွိေသာ ငါသာျဖစ္သည္။ခႏၶာတို ့၏  ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲျခင္းေပၚတြင္
ေမ ့ေမ်ာကာကိေလသာတို့ျဖင့္သာယာ ေနျခင္းသက္သက္မွ်သာျဖစ္ပါေတာ့သည္။

               

                        *****တတိယေျမာက္သမီးေတာ္*****


6 comment:

ခ်စ္စံအိမ္ said...

သိၿပီးမလုပ္နိုင္တာခက္တယ္မမေရ..
လမင္းလည္းေနတိုင္းပူေလာင္ေနရပါတယ္..
ပုိစ့္ေလးဖတ္ၿပီးဆင္ၿခင္နိုင္ေကာင္းပါရဲ ့မမေရ..

မိုးသူ(ေတာင္ၾကီး) said...

ပုထုဇဥ္ဆိုေတာ့ စိတ္အလိုကိုလိုက္မိမွာပါပဲ

သတိထားနိုင္ဖို ့ေတာ္ေတာ္ေလးကုိၾကိဳးစားယူရအံုးမယ္ ဗ်ာ

အိမ္မက္ေကာင္းကင္ said...

တန္ဖိုး ရွိလွတဲ့ စာသားေလးေတြကို လာေရာက္မွတ္သားသြားပါတယ္ဗ်ာ .

Sweety Snow said...

ဆင္ျခင္စရာ မွတ္သားစရာေလးေတြပါ ..

ဧဒင္အခ်စ္ပံုၿပင္ said...

မွတ္သြားခဲ့ပါတယ္ေနာ္..ေနာက္လည္းတင္ေပးပါအံုးေနာ္...ေက်းဇူးဗ်ာ...

ကိုတူး said...

~~ ငါမရွိ ရွာလို႔လဲ မရ ~~