ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာ ေရာင္၀ါေနသို ့လင္းပါေစ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Posted on: Saturday, April 22, 2017

ခႏၶာစြန္႔ျခင္း၊တဏွာစြန္႔ျခင္း***

ခႏၶာစြန္႔ျခင္း၊တဏွာစြန္႔ျခင္း***

အရိယာမဂ္သည္ သူ၏အစြမ္းသတၱိျဖင့္ ကိေလသာကို
ပိုင္းျဖတ္ပယ္သတ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပထမမဂ္ရဖို႔အတြက္ဟု ရည္သန္၍ ဒိ႒ိကိုအာရံုယူကာ
အစဲြျဖဳတ္ေပးရျခင္းမဟုတ္ပါ။ ခႏၶာဒုကၡသစၥာ မျမဲျခင္းကို
ဥာဏ္ျဖင့္ရႈမွတ္ဆင္ျခင္လွ်က္  ႐ုပ္နာမ္တို႔၏သေဘာသာ
႐ွိသည္ ငါ ဆိုတာမ႐ွိဟု   သိေသာဥာဏ္သည္ဒိ႒ိျဖဳတ္ျခင္းျဖစ္၏။
ပထမမဂ္အတြက္ရည္သန္၍ ဒိ႒ိ ငါကို ျဖဳတ္ရန္ ငါဟု စဲြေသာ
စိတ္ကို သတိျဖင့္ ထိန္းယူေဖ်ာက္ဖ်က္၍ မရစေကာင္းေပ။
ငါ မ႐ွိဟု သိျခင္းသညာျဖင့္ ငါ စဲြအယူသည္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္။


႐ုပ္နာမ္၏ သေဘာျဖစ္ပ်က္ကိုသိသျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ရႈမွတ္၍
ၿငီးေငြ႔ စြန္႔ပယ္ျခင္းသည္သာ ငါ မ႐ွိျခင္း၏ သေဘာအမွန္ကို
ေရာက္ရာ၏။စြန္႔ပယ္သည္ဟုဆိုရာ၌လည္း စြန္႔တယ္ပယ္တယ္
ဟုရႈမွတ္ရျခင္းမဟုတ္။ခႏၶာ၏အျဖစ္သေဘာ အပ်က္သေဘာ
ကို ဥာဏ္၌ထင္႐ွားသိျမင္၍ ေလာကုတၱရာမဂ္ဥာဏ္က
ပိုင္းျဖတ္ပယ္သတ္လိုက္ျခင္းသာျဖစ္သည္။
ဤသို႔မွသာ ငါမ႐ွိျခင္းသည္ ပညာအစစ္အမွန္
ျဖင့္ သိျခင္းျဖစ္၏။ အရိယာမဂ္ျဖင့္ ကိေလသာကို ပယ္စြန္႔ျခင္း
မည္၏။ သတိျဖင့္ ငါမ႐ွိဟု သိျမင္ဆင္ျခင္ျခင္းသည္
သညာသိ ဆင္ျခင္ျခင္းသာျဖစ္သျဖင့္ အက်ိဳးမၿပီးႏိုင္။
ေသာတာပန္အရိယာတို႔က ငါမ႐ွိ ႐ုပ္နာမ္သာ ႐ွိသည္ဟု
အထူးတလည္ ဆင္ျခင္ေနၾကရသည္မဟုတ္ေပ။
႐ုပ္ႏွင့္နာမ္သာ ႐ွိသည္ကို ႐ွင္းလင္းထင္႐ွားစြာ သိအပ္ၿပီး
သူမ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ ငါမ႐ွိဟု သိအပ္ၿပီးဥာဏ္၌
႐ွင္းလင္းစြာထင္႐ွားၿပီးလည္းျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာမႈ ဆိုမႈ လုပ္မႈ ကိုင္မႈတိုင္း၌ ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္
လုပ္ခ်င္ ကိုင္ခ်င္ေသာ စိတ္ျဖင့္သာ ျပဳ၏။ ငါစဲြျဖင့္
ငါလုပ္တာ ငါကိုင္တာ ငါ ငါ ငါ ဟု အယူမ႐ွိ ။ တဏွာငါ ျဖင့္
ေတာ့ စဲြလန္းလိုခ်င္ေသး၏။ မာနငါ ျဖင့္ေတာ့ ေထာင္လႊား
တက္ႂကြေသး၏။ တဏွာ မာနျဖင့္ စဲြယူတပ္မက္ေသာ္လည္း
အယူမွားေသာ ဒိ႒ိ ငါကို ပယ္စြန္႔ၿပီးျဖစ္ရာ
ဒိ႒ိစင္ၾကယ္သျဖင့္ အပါယ္သံသရာတြင္က်င္လည္ျခင္း
မ႐ွိေတာ့ ။

တဏွာကိုပယ္ျခင္း ခႏၶာကိုစြန္႔ျခင္းဟု ဆိုၾကရာ၌
တဏွာကိုတဏွာမွန္းသိသျဖင့္မယူဘူး မလိုခ်င္ဘူး
စသျဖင့္ စြန္႔ရသည္မဟုတ္။ တဏွာကို တဏွာမွန္းသိသျဖင့္
တဏွာ၏ အပ်က္သေဘာ ေျပာင္းလဲျခင္းသေဘာကို
ဥာဏ္ျဖင့္ဆင္ျခင္ျခင္းသာ တဏွာကိုစြန္႔သည္မည္၏။

ခႏၶာကိုစြန္႔ရာ၌ ခႏၶာႀကီးယိမ္းေနတယ္ သူ႔သေဘာသူ
ယိမ္းေနတယ္ ခႏၶာႀကီးလႈပ္ေနတယ္ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ
လႈပ္ေနတယ္ဟု သိမွတ္ျခင္းျဖင့္ ခႏၶာအိမ္ႀကီး
(အထည္ခႏၶာႀကီး)ကိုေစာင့္ၾကည့္
အကဲခတ္ၿပီး သိမွတ္ျခင္းသည္ ခႏၶာကိုစြန္႔သည္မမည္ေပ။
ဥာဏ္အလြန္ထိုင္းသူမ်ားအတြက္အသံုးဝင္ႏိုင္မည္လားေတာ့့
မဆိုသာ။ ဥာဏ္ထက္သူမ်ားအတြက္မူ အလဟႆအခ်ိန္း
ျဖဳန္းျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
 ခနၶာငါးပါးတို႔၏ ျဖစ္ဓမၼေလးပ်က္သြားသည္ကို ဆင္ျခင္လွ်က္
ခင္လို႔မရေၾကာင္း ေျပာင္းလဲသြားေၾကာင္း ျဖစ္ဓမၼေလး
ပ်က္သြားေၾကာင္းကို သိဆင္ျခင္ျခင္းသည္သာ
ခႏၶာကိုစြန္႔သည္မည္၏။ မိမိခႏၶာဟူေသာ အစဲြကိုစြန္႔၍ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼတို႔၏ ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသေဘာဟု
သိနားလည္ျခင္းသည္သာ ခႏၶာကိုစြန္႔သည္မည္၏။
ပညတ္ခႏၶာအိမ္ကိုေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္ျခင္းျဖင့္
နိဗၺာန္သို႔သြားရာလမ္းကိုမေကာက္ေစလိုပါ။

ခႏၶာစြန္႔ျခင္း၊တဏွာကိုစြန္႔ျခင္းဟု ဆိုရာ၌ပညာျဖင့္
စြန္႔တတ္မွသာ နည္းလမ္းမွန္ေပလိမ့္မည္။
နည္းမွန္လမ္းမွန္ ပညာျဖင့္စြန္႔မည့္သူသည္
ဝိပႆနာအလုပ္သင္အလုပ္ေပးကိုသင္ယူ
တတ္ေျမာက္ထားရပါမည္။ဝိပႆနာအလုပ္ကိုမွ်
မသင္ယူထားပါက ခႏၶာစြန္႔၊တဏွာစြန္႔ မည္မွ်စြန္႔သည္
ဆိုေစ စြန္႔သည္မမည္ေပ။ကမၼ႒ာန္းရႈမွတ္မႈ
မွန္ကန္မွသာ စြန္႔ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ကမၼ႒ာန္းရႈမွတ္ရာ၌ မိမိဥာဏ္အျမင္တြင္ ထင္႐ွားႏိုင္သည့္
အာရံုတစ္ခုခုကိုမူလကမၼ႒ာန္းအျဖစ္ အဓိကထား၍
အရႈခံတတ္ရန္လိုသည္။ မည္သည့္အာရံုလာလာ ရႈမွတ္
ေပးႏိုင္ကအလြန္ေကာင္းပါသည္။သို႔ေသာ္ဥာဏ္အားနည္း
သူမ်ားအေနျဖင့္အာရံုေပၚရာကိုလိုက္ရင္း အရႈခံအာရံု
ေပ်ာက္သြားတတ္သျဖင့္  မိမိဥာဏ္အျမင္ ထင္႐ွားရာ
အာရံုတစ္ခုခုကို မူလကမၼ႒ာန္းအျဖစ္ သီးျခား
ေရြးခ်ယ္ထားႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးလွပါသည္။

အရႈခံအာရံုကိုေရြးခ်ယ္ရာ၌  ႏွာသီးဖ်ားမွ
ဝင္ေလထြက္ေလထင္႐ွားသူမ်ား ကာယာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္
ျဖင့္ ရႈမွတ္ႏိုင္သည္။ႏွာသီးဖ်ား ဟူေသာ႐ုပ္သေဘာေလးတြင္
ဝင္ေလထြက္ေလဟူေသာ ႐ုပ္သေဘာေလး တြန္းတိုက္
ထိေတြ႔ ဝင္ထြက္ေနျခင္းကိုသိသျဖင့္ ႐ုပ္၏သေဘာကို
ဆင္ျခင္ႏိုင္၏။ ႐ုပ္၏သေဘာေလးမ်ား အေၾကာင္းတစ္လွည့္
အက်ိဳးတစ္လွည့္ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ရႈမွတ္ျခင္းသည္ကာယာႏုပႆ
နာသတိပ႒ာန္မည္၏။ဤသို္႔လွ်င္ မူလကမၼ႒ာန္းကိုစူးစိုက္ရႈမွတ္
ရသည္။ရႈမွတ္ေနရာမွ ယားစိတ္ကေလး(သို႔)နံစိတ္ကေလး
စသျဖင့္ ဓမၼအာရံုတစ္ခုခုေပၚလာလွ်င္ လစ္လ်ဴရႈ၍ထားႏိုင္က
ထားလိုက္ၿပီးမူလကမၼ႒ာန္း၌သာ စူးစိုက္ရႈမွတ္ေနရမည္။
အကယ္၍ ၾကားျဖတ္ေပၚလာသည့္ ဓမၼအာရံုေလး
ၾကမ္းတမ္းထင္႐ွားပါက မိမိ၏ အရႈဥာဏ္ကိုလွည့္၍
ရႈမွတ္ေပးတတ္ရန္လိုသည္။

ယားစိတ္ကေလး နံစိတ္ကေလးသည္ ျဖစ္လိုက္ပ်က္လိုက္
ျဖစ္ေနသည္ကိုရႈျမင္ဆင္ျခင္ႏိုင္ပါမွ အရႈဥာဏ္ကအႏိုင္
ရပါလိမ့္မည္။ယားသည္ ဆက္တိုက္ယားသည္ဟု
တဆက္တည္းျမင္ေနပါက အရႈဥာဏ္မႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္
အာရံုတြင္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္တတ္သည္။
နာမႈ က်င္မႈ ထံုမႈကိုက္မႈ ေၾကာင့္ မခံသာသည့္ေဝဒနာ၏
သေဘာေလးမ်ား ၾကား႐ွိသည္ကိုရႈမွတ္ႏိုင္ရန္လိုသည္။
တဆစ္ဆစ္နာက်င္မႈျဖစ္ေနေသာ္လည္းတဆစ္ႏွင့္တဆစ္
ၾကားတြင္ ခံသာသည့္သေဘာေလးလည္းျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲ
ေနသည္ကိုရႈျမင္ႏိုင္မွရေပလိမ့္မည္။ တဆက္တစပ္တည္း
နာက်င္ထံုကိုက္ေနျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္
အရႈဥာဏ္အားေကာင္းၿပီး မည့္သည့္ဓမၼအာရံုကိုမဆို
ျဖစ္ၿပီးပ်က္သည္ဟု ေကာင္းစြာရႈျမင္တတ္ရန္ အေရးႀကီး
လွပါသည္။ အျဖစ္သာ႐ွိသည္ အပ်က္ကိုမေရာက္ပဲ
တာ႐ွည္ေနသည္ဟူ၍မ႐ွိပါ။ျဖစ္ခဏ၌ ပ်က္ၾကသည္သာ။
ျဖစ္ခဏပ်က္သည္ကိုမျမင္ရပဲ ဓမၼအာရံုတည္ေနျမဲေနသည္ဟု
ျမင္မိပါက အရႈဥာဏ္အားနည္းျခင္းသာျဖစ္သည္။
ေပၚလာသမွ်ဓမၼေလးမ်ားသည္ခဏျခင္းတြင္ပ်က္ၾကသည္။
ပ်က္ၿပီး ထပ္ေပၚသျဖင့္အႀကိမ္ႀကိမ္ဆက္ေပၚျခင္းျဖစ္သည္။
မပ်က္ပဲ ျမဲေနျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေပၚ၍
အႀကိမ္ႀကိမ္ပ်က္ေနျခင္းျဖစ္သည္။အႀကိမ္ႀကိမ္ေပၚ၍
အႀကိမ္ႀကိမ္ပ်က္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ကိုရႈမွတ္ႏိုင္ၿပီဆိုပါက
ကိေလသာၾကားအဝင္မခံေတာ့ပဲ ေပၚသမွ် ဓမၼအာရံုတိုင္းကို
ပ်က္ျခင္း၊ကုန္ျခင္းသေဘာသာ႐ွိေၾကာင္းဆက္လက္ရႈမွတ္
ဆင္ျခင္ေနျခင္းျဖင့္ ျဖစ္ပ်က္ဆံုးရာ နိဗၺာန္ကို အေရာက္
တက္လွမ္းႏိုင္ေပမည္။

ေပၚသမွ်ဓမၼအာရံုတိုင္းသည္ ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း သေဘာသာ
႐ွိသည္။ အရႈခံအာရံုအေပၚ၌ အရႈဥာဏ္က တစိုက္မတ္မတ္
ရႈမွတ္ဆင္ျခင္ေနသည့္အခိုက္ ေအးၿငိမ္သည့္ပႆဒၶိ၏
သေဘာေလးလည္းေပၚလာလိမ့္မည္။ ေအးၿငိမ္းသည့္သေဘာ
ေလးကိုလည္းျဖစ္ပ်က္ရႈတတ္ရမည္။ အမ်ားစုသည္
ေအးၿငိမ္းသည့္ သေဘာေလးကိုခံစားသာယာမိတတ္ၾကသည္။
ဤမွ်ေအးၿငိမ္းေနၿပီဟူ၍လည္း နိဗၺာန္ဟူ၍အထင္ေရာက္တတ္
သည္။သတိျပဳဆင္ျခင္ရမည့္ အေရးႀကီးေသာ မဂ္အႏၱရာယ္
ျဖစ္သည္။သာယာႏွစ္သက္မိေသာခဏ၌ျဖစ္ပ်က္ရႈမွတ္
ေနေသာ အရႈဥာဏ္ပါပ်က္စီးရ၏။

နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ေရးအတြက္ေက်ာ္လႊားရမည့္
အႏၱရာယ္မ်ားကိုလည္းအထူးသတိထားရန္လိုအပ္ပါသည္။
ပႆဒၶိကိုေရာက္ၿပီးမွ သာယာမိျခင္းေၾကာင့္ ခရီးမဆံုးပဲ
ၾကန္႔ၾကာေနတတ္ၾကသည္။ ထို႔ထက္ပို၍နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္
ျပဳၿပီဟုအထင္ေရာက္ေသာေၾကာင့္ ဆက္လက္အားထုတ္ျခင္း
မျပဳေတာ့ပဲ ေနသျဖင့္  မဂ္ဖိုလ္မွ ေဝးရသည္၏အျဖစ္သို႔လည္း
ေရာက္တတ္၏။

ဆရာေကာင္းကို႐ွာမွီးႏိုင္ျခင္း၊မိတ္ေဆြေကာင္းကို
ေပါင္းေဖၚမိျခင္းသည္ ခရီးဆံုးကိုေရာက္ေအာင္
ဆြဲေခၚသြားႏိုင္၏။ ခရီးဆံုးေရာက္လိုသူသည္
မိမိ၏အသိဥာဏ္မ်က္စိကိုလည္း အစြမ္းကုန္ဖြင့္၍
ေလ့လာဆင္ျခင္သံုးသပ္တတ္ရန္လို၏။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ္  နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္
အတြက္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ညႊန္ျပေပးႏိုင္ေသာ ဆရာေကာင္း၏
လမ္းညႊန္မႈကိုခံယူခြင့္ရရန္အေရးႀကီးလြန္းပါသည္။
ဆရာဟုဆိုတိုင္း အလြယ္တကူယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ျခင္းထက္
မိမိကိုယ္တိုင္မွလည္း အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ႐ွိစြာ
ဆည္းကပ္တတ္ရန္လိုေၾကာင္း သူေတာ္ေကာင္းတို႔အား
အၾကံျပဳတင္ျပအပ္ပါသည္။




*****တတိယေျမာက္သမီးေတာ္*****

0 comment: